het gebroken touwtje

Sinds ik uit huis ging, op mijn zeventiende, en naar de grote stad vertrok neem ik ze met me mee. De viooltjes van mijn opa. In alle krotten en kamers, etages en heuse huizen die ik bewoonde kregen ze een speciaal plekje. Ver voor mijn geboorte moet hij ze uit de tuin hebben geplukt, het zal mooi weer geweest zijn en hij schikte ze in een van de vele tinnen vaasjes van mijn oma, nam zijn verf en penselen en schilderde. Hoeveel van die vaasjes heb ik als kind zelf wel niet gevuld, met viooltjes, vergeet-me-nietjes, goudsbloemen of oost-indische kers. Toen was opa allang dood.

Het schilderijtje herinnert mij aan mijn geboortegrond, het dorp, de zomers die eeuwig leken te duren, de warme klinkers van de straat voor het huis als de zon de hele middag geschenen had. Hoe mijn moeder de ramen met veel water waste en met dat water ook meteen de goot schrobte, het geluid dat dat maakte, de geborgenheid van de tuin van mijn oma en van het leven met de seizoenen. Eindeloze beeldenstromen, associatiereeksen, rivier, tuin, huis, boom, land, zomer, hooiberg, moestuin, bloemen, aarde.

Vanmorgen viel het schilderijtje met een klap op de houten vloer. En nu zit ik al een hele tijd met het gebroken touwtje in mijn hand en kijk naar het oude, zorgvuldige gelegde knoopje. Het ontroert mij, meer nog bijna, dan de viooltjes zelf. Zou hij mijn oma hebben gevraagd: 'Mien, houd jij je vinger er even op, dan kan ik een mooi knoopje maken.' Of een van de kinderen, mijn vader wellicht? Het knoopje is er nog en ik kom er maar niet toe, het touwtje weg te doen.